زایمان گاو

زایمان گاو ، جزو یکی از عملکردهای طبیعی این حیوان است که در صورت آگاهی از نکات احتیاطی و روش صحیح قادر به انجام بی نقص آن خواهید بود.

نکات احتیاطی زایمان گاو

گاوها و تلیسه ها باید (۳_۲) هفته قبل از شروع فصل زایش از زمین های زمستانی به محل زایمان منتقل شوند.

 آنها باید بر اساس تاریخ تخمینی زایش به گروه های نزدیک دسته بندی شوند. این تاریخ را می توان در زمان معاینه بارداری تعیین کرد. زمانی که گاوها و تلیسه ها بر اساس مدت تخمینی بارداری گروه بندی می شوند. 

جداسازی گله به گروه‌ها امکان مشاهده متمرکزتر تعداد کمتری از گاوها یا تلیسه‌هایی را فراهم می‌کند. که احتمال زایمان آنها بیشتر است و احتمالاً به کمک نیاز دارند.

عدم پذیرش گوساله توسط گاو

گاوها و تلیسه ها باید تحت نظر قرار گیرند تا اطمینان حاصل شود که گوساله های خود را می پذیرند و مادر می شوند. تلیسه ها به ویژه در معرض خطر طرد شدن گوساله هستند که خطر ابتلا به بیماری گوساله را افزایش می دهد.

اگر تلیسه ها گوساله های خود را نپذیرفتند و در مدت کوتاهی اجازه شیردهی را دادند ، باید آنها را به انبار زایش ببرید و مهار کرد ، تا گوساله بتواند شیر بخورد.

بروز اختلالات در زایمان گاو

گاوها یا تلیسه هایی که در زایمان یا مادر شدن مشکل دارند باید برای کمک و نظارت به انبار زایش منتقل شوند. جفت هایی که وارد انبار زایش می شوند به دلیل دیستوشی(گیرکردن استخوان شانه گوساله در پشت استخوان اندام خصوصی گاو) عدم پذیرش توسط گاو والد و قرارگیری در معرض تراکم جمعیت بالاتر در معرض خطر ابتلا به بیماری هستند.

هنگامی که یک جفت وارد انبار زایش می شود، نباید به چراگاه عمومی نهالستان، بلکه به یک محل جداگانه و پرخطر بروند.گوساله های موجود در مهدکودک پرخطر را می توان از نظر عوارض با دقت بیشتری تحت نظر گرفت و به سرعت درمان کرد.

جداسازی این گوساله های پرخطر از قرارگیری در معرض بقیه گله نیز جلوگیری می کند. باید به مدیریت بیماری های عفونی با جداسازی گاوهای پرخطر از گاوهای کم خطر در طول این دوره مدیریت زایش توجه شود.

نکات پس از فرآیند زایش

▪هنگامی که گاوها یا تلیسه ها زایش کردند ، جفت باید در عرض (۲۴) ساعت از منطقه زایش به مرتع محل زندگی منتقل شوند.

▪زمانیکه جفت پیوند خورد و انتقال غیرفعال رخ داد ، انتقال به مهد کودک با کاهش تراکم جمعیت ، میزان عفونت را به حداقل می رساند.

▪گوساله های بیمار در مرتع محل زندگی سالم باید خارج شوند و در صورت لزوم برای درمان به انبار آورده شوند و دور از بیماری قرار گیرند.

عوامل عفونی می توانند در گوساله های بیمار بالینی تکثیر شوند و سطوح بالایی از آلودگی محیطی ایجاد کنند. محل وجود بیماری ممکن است با محل زایش پرخطر ترکیب شود ، اما این امر باعث افزایش قرار گرفتن گوساله های پرخطر با عوامل بیماری زا می شود.